Joehoeehhhh...we zijn er nog hoor!

Lui op de bank..

Sorry voor de tijdelijke radiostilte, maar hier dan eindelijk weer eens een update met meerdere verhalen over ons dagelijks leven hier in Bangkok.

Reden?

Geen idee. We zijn een weekendje weggeweest, Rem is een ruime week in Nederland geweest en ik had het druk met de laatste loodjes op het werk (zie het verhaal verderop)...misschien lag het aan de temperatuur; de warmte ontneemt je soms alle energie om tot iets te komen. Alhoewel het langzaam minder benauwd wordt!

Dus lekker lui gedaan, veel loungen op de bank met Mats en Som die ons op zijn tijd heerlijk verwent met een Thaise maatlijd....

Intussen speelt Mats een vrolijke noot op zijn Thaise klokkenspel:



En in het weekend met de boot een stukje varen op de Chao Phraya rivier, koffietje drinken bij het Marriot en dan weer terug met de skytrain.

Tijd voor iets anders....

Mats op mijn werk, aan het hoofd van de vergadertafel.....

De hakken en jurken zijn inmiddels ingeruild voor de vrijetijdskleding...ik heb namelijk mijn baan opgezegd...

Tja, een heel verhaal en ik zal iedereen de details besparen..daar leent het weblog zich niet zo goed voor, maar met volle overgave ben ik gestopt! Het was niet wat ik er van verwachtte. Bij gebrek aan een CEO en een sales directeur in een organisatie die dringend leiderschap nodig heeft, is het moeilijk een nieuwe afdeling op te zetten. Dus toen ik me realiseerde dat ik nooit datgene kon realiseren dat ik voor ogen had (ook niet 20% daarvan), heb ik mezelf afgevraagd in hoeverre dit niet zonde van mijn energie zou zijn. Het Zwitserleven gevoel zal ongetwijfeld een heel fijn gevoel zijn, maar ik weet eerlijkheidshalve niet of verzekeren mijn ding was. En ach ik ben nu 40 jaar, dus hoog tijd om na te denken wat ik met de tweede helft van mijn werkende leven wil! En dat kan prima in Bangkok....



Dus afgelopen week mijn laptop ingeleverd en Mats en Merlijn (die op bezoek is!) meegenomen. Merlijn moest ook erg lachen om de Hello Kitty sloffen van de dames op het werk en de prullaria op de bureaus. Mats daarentegen gedroeg zich als een echte Casanova; met wel 15 Thaise vrouwen op Hello Kitty sloffen om zich heen brulde hij als een leeuw om vervolgens zijn konijn als lokeend naar hun toe te gooien...Een erg mooi gezicht.



Mijn Indiase collega, Harpreet, zal ik nog best missen; een leuke pittige dame die zich nu alleen moet redden op de op te zetten Product Management afdeling. Met haar heb ik wel te doen, maar het zal wel goed komen met haar. Ongelovelijk hoeveel ambitie Indiase mensen kunnen hebben omdat ze onderling altijd moesten concurreren op de universiteiten. Daarnaast spreken ze allemaal vloeiend Engels. Doordat er zoveel dialecten zijn in India spreken ze met elkaar ook Engels omdat ze anders elkaar niet verstaan. Als dit soort landen een beetje doorgroeien dan zijn we in NL met onze vierdaagse werkweek toch geen concurrentie meer voor ze....mooi om te zien!

Een gewone zaterdag....

Mats met Yai, Chong en de guard; ze zijn maar gek met hem....

Een gewone zaterdag bestaat tegenwoordig uit veel buiten spelen met Mats. Ondanks de warmte is er veel activiteit voor onze deur. Dat zou je niet verwachten aangezien we in een doodlopende straat wonen. Bijkomend voordeel is dat er dus ook niet veel verkeer is en Mats redelijk veilig buiten kan spelen.

Tegenover ons zit de Shrimp Express; hier kun je bevroren garnalen per telefoon bestellen. Altijd handig! Na het werk zitten de "garnalenpellers" vaak buiten nog te genieten van een ontspannend drankje (lijkt op zelf gemaakte Whisky..) en wordt er nog een balletje hooggehouden met een Thais rotanballetje. Mats vindt dat prachtig, als we niet uitkijken dan staat hij er zo tussen. De mannen zijn ook druk met Mats.

De mobiele snackbar

Chong is Mats zijn favouriet. Chong is de man die je nooit meer kunt missen; hij onderhoudt de huizen en de tuin van de compound. Een spijkertje hier, een lampje daar en de tuin ziet er altijd spik en span uit. Hij wordt geholpen door Yai, zijn vrouw. Als je in de ochtend wakker wordt dan hoor je haar al vegen...Het lijkt wel een soort van meditatie. Mats is regelmatig bij hun thuis te vinden. Hij krijgt dan sticky rice en kijkt samen met hen Thaise soapseries (die zijn hier enorm populair). Als Mats daar niet is dan is hij aan het spelen met een van de guards. Is de guard aan het vegen dan veegt Mats mee. En als Mats het tijd vindt dat er gevoetbald moet worden dan trekt hij de man in kwestie uit zijn hok en sleept hem mee de straat op. Ook verleidt Mats regelmatig wel iemand die met hem meeloopt of meefietst als hij wegfietst op zijn loopfiets.

Zijn de huizen hier op de compound 400 m2, Chong en Yai wonen in een ruimte dat niet veel groter is zijn dan 25 m2....Dat blijft pijnlijk. Waarom is er niet iets groters voor hun gemaakt? Er was grond genoeg. En natuurlijk zijn er ook genoeg andere mensen hier die alleen een golfplaat boven hun hoofd hebben, maar toch; het contrast is wel heel groot. In deze ruimte woonden zij in eerste instantie met zijn vijven. Wij dachten dat zij drie dochters hadden. Maar zoals wel vaker hier; niet alles is wat het lijkt. Het kleinste meisje (in de leeftijd van Mats) was de dochter van een van de chauffeurs hier die haar niet meer verzorgde. Inmiddels is zij vertrokken naar haar opa en oma op het platteland (tot groot verdriet van Mats). Dan zijn er nog twee oudere meisjes van ongeveer 15 jaar. Dit blijken hun kleinkinderen te zijn die in het weekend en met de vakanties hier logeren en doordeweeks intern op school zitten. Geen idee waar hun moeder is. Alhoewel het in Thailand heel gebruikelijk is dat je je kinderen laat opvoeden door opa en oma omdat je zelf fulltime moet werken. Aangezien opa's en oma's nog veel op het platteland leven, komt het vaak voor dat de ouders hun kinderen eens per jaar zien met Songkran....het kan verkeren...Wat wel heel mooi is om te zien is dat hoe klein hun huis ook is, het is er ontzettend gezellig, er wordt altijd gegeten en de kinderen van de compound vermaken zich hier opperbest. Het is er komen en gaan van mensen, iedereen is welkom.

Mats en de "garnalenpellers"...

Arena 10

....Zaterdagochtend om half negen mocht Mats zich melden in de voetbalarena van Bangkok. Zijn eerst voetballes! Twee jaar, nog geen voetbalschoenen maar de drive is er! Opgegeven door de moeders, de vaders zagen het idee dat ze dan met zijn allen naar het WK van 2031 kunnen om daar hun zoons te zien voetballen al helemaal zitten....Ook werd er vantevoren stevig gediscussieerd over de "10.000 uren" theorie en dat je dus niet vroeg genoeg kunt beginnen. Deze theorie houdt in dat alle mensen die ergens de top mee hebben behaald minimaal 10.000 uur geinvesteerd hebben. Dit zou voor een Federer gelden maar ook voor succesvolle topondernemers. En hier kan alles; dus ook voetballes voor tweejarigen....





Maar na de dromen komt de werkelijkheid; half negen op zaterdag is vroeg en je moet zelf behoorlijk aan de bak om de jongens aan het voetballen te houden. De zon schijnt weliswaar dan nog niet zo fel, zou je denken, maar de zweetdruppels stonden op ons voorhoofd. Rem zat nog in China dus aan mij de eer om met de vaders mee te voetballen..

Nu nog een bonenzakje in de nek, maar straks kan hij vast de bal in zijn nek opvangen en stilleggen!

Al met al het was superleuk! Samen met Morris en Sjors heeft Mats zich prima vermaakt! En het verbaasde mij nog dat Mats luistert naar een trainer en de oefeningen keurig na doet. Alhoewel je dat ook met een korrel zout moet nemen. Ze worden geleerd om de bal eerst stil te leggen door de voet op de bal te leggen en dan te schoppen. Mats keek en deed de trainer na. Enig verschil; hij wilde meteen op de bal gaan staan en dat is niet fijn voor de enkels...dus dan maar meteen laten schoppen. Bij deze eerste les kwam de bal niet eens vaak aan te pas. We begonnen met een oefening "cats and dogs"; de kinderen (de honden) moeten achter de kat aan (de ouders). Leuke manier om te leren hoe ze achter iemand aan moeten rennen! Ook waren er veel oefeningen met een zakje bonen. Deze moesten ze in de nek leggen of op het hoofd en dan lopen. Goede evenwichtsoefening. En op het eind werd er nog even gekegeld. Als Mats de kegels niet raakte met de bal dan liep hij in zijn enthousiasme gewoon door en trapte dan de kegels om; het resultaat was dan toch hetzelfde?!




Hoe dan ook Mats vond het prachtig! En ondanks de waterbreak om te 10 minuten lag meneer uitgeteld, bezweet in de auto en zei niets meer op de terugweg...moe maar voldaan.

The Buttercups..

Het haar eraf en dus naar een nieuwe klas!

De school had mij al meerdere malen geprobeerd te bellen, maar zonder resultaat. Het duurde Mats duidelijk te lang om op de goedkeuring van zijn moeder te wachten. En dus op de tweede schooldag zag Mats zijn kans. In de "Tjuk Tjuk train" ging hij braaf naar binnen. Dat is best een geestig gezicht; de kinderen vormen twee aan twee een rij en gaan dan als een treintje naar hun klas. So far so good. Linksaf is de klas met de allerkleinsten en rechtsaf gaan de al iets grotere kinderen naar hun klas toe. Mats zit bij de Bleubells, de klas voor de allerkleinsten bij juffrouw Mariepaul uit Frankrijk.

Dit jaar zijn er maar liefst 8 nieuwe kinderen in zijn klas bij gekomen. Wel allemaal van zijn leeftijd. Dat zijn dus 8 kinderen die huilen bij het vertrek van hun ouders....en daar had Mats geen zin meer in. In de ochtend staat hij in zijn luier al klaar met zijn rugzak om om te vertrekken. Lekker naar school om te knutselen, te zingen, voor de waterplay en natuurlijk om met andere kinderen te spelen. Mats heeft geen tijd voor prietpraat, dus toen zijn klas linksaf ging om naar hun eigen klas te gaan, piepte hij er tussen uit en ging snel rechtsaf. Snel op een stoel gaan zitten en net doen of je neus bloed.

Het werkte! Eindelijk weer bij Morris in de klas en Max. Dat hij nu weer de jongste is maakt hem niets uit, hij kan weer gewoon spelen, knutselen en zingen! En de nieuwe juf is ook superlief.

Nadat ik de correcte telefoonnummers weer in het bestand had laten zetten, moesten we er allemaal wel om lachen. Wat een boef en bovenal wat een slimmerik. Dacht zijn moeder zeker altijd de snelste te zijn. Nou niet meer dus...

Met de groeten van Mats!