Joehoeehhhh...we zijn er nog hoor!

Lui op de bank..

Sorry voor de tijdelijke radiostilte, maar hier dan eindelijk weer eens een update met meerdere verhalen over ons dagelijks leven hier in Bangkok.

Reden?

Geen idee. We zijn een weekendje weggeweest, Rem is een ruime week in Nederland geweest en ik had het druk met de laatste loodjes op het werk (zie het verhaal verderop)...misschien lag het aan de temperatuur; de warmte ontneemt je soms alle energie om tot iets te komen. Alhoewel het langzaam minder benauwd wordt!

Dus lekker lui gedaan, veel loungen op de bank met Mats en Som die ons op zijn tijd heerlijk verwent met een Thaise maatlijd....

Intussen speelt Mats een vrolijke noot op zijn Thaise klokkenspel:



En in het weekend met de boot een stukje varen op de Chao Phraya rivier, koffietje drinken bij het Marriot en dan weer terug met de skytrain.

Tijd voor iets anders....

Mats op mijn werk, aan het hoofd van de vergadertafel.....

De hakken en jurken zijn inmiddels ingeruild voor de vrijetijdskleding...ik heb namelijk mijn baan opgezegd...

Tja, een heel verhaal en ik zal iedereen de details besparen..daar leent het weblog zich niet zo goed voor, maar met volle overgave ben ik gestopt! Het was niet wat ik er van verwachtte. Bij gebrek aan een CEO en een sales directeur in een organisatie die dringend leiderschap nodig heeft, is het moeilijk een nieuwe afdeling op te zetten. Dus toen ik me realiseerde dat ik nooit datgene kon realiseren dat ik voor ogen had (ook niet 20% daarvan), heb ik mezelf afgevraagd in hoeverre dit niet zonde van mijn energie zou zijn. Het Zwitserleven gevoel zal ongetwijfeld een heel fijn gevoel zijn, maar ik weet eerlijkheidshalve niet of verzekeren mijn ding was. En ach ik ben nu 40 jaar, dus hoog tijd om na te denken wat ik met de tweede helft van mijn werkende leven wil! En dat kan prima in Bangkok....



Dus afgelopen week mijn laptop ingeleverd en Mats en Merlijn (die op bezoek is!) meegenomen. Merlijn moest ook erg lachen om de Hello Kitty sloffen van de dames op het werk en de prullaria op de bureaus. Mats daarentegen gedroeg zich als een echte Casanova; met wel 15 Thaise vrouwen op Hello Kitty sloffen om zich heen brulde hij als een leeuw om vervolgens zijn konijn als lokeend naar hun toe te gooien...Een erg mooi gezicht.



Mijn Indiase collega, Harpreet, zal ik nog best missen; een leuke pittige dame die zich nu alleen moet redden op de op te zetten Product Management afdeling. Met haar heb ik wel te doen, maar het zal wel goed komen met haar. Ongelovelijk hoeveel ambitie Indiase mensen kunnen hebben omdat ze onderling altijd moesten concurreren op de universiteiten. Daarnaast spreken ze allemaal vloeiend Engels. Doordat er zoveel dialecten zijn in India spreken ze met elkaar ook Engels omdat ze anders elkaar niet verstaan. Als dit soort landen een beetje doorgroeien dan zijn we in NL met onze vierdaagse werkweek toch geen concurrentie meer voor ze....mooi om te zien!