Thailand, het land van de glimlach....

Minder saai, zoals ik nog hoopte aan het begin van deze week, werd het niet bleek later....helaas. Woensdag was een absoluut dieptepunt; niet alleen voor mij (Rem is in NL....) maar nog meer voor Thailand.

De spanning, het immense geweld, de totale onvoorspelbaarheid van wat er gaat gebeuren, het gevoel dat een regering out of control is en dat groeperingen een stad totaal veranderen in een "warzone". Geen moment zijn wij overigens in gevaar geweest, maar het kwam dit keer wel echt dichterbij. Vannacht wist ik niet meer of ik die helicopters nog hoorde of dat het de airco was; hoezo ontspannen slapen?! Anarchie in je eigen stad, het was een aparte belevenis die nu langzaam maar zeker weer een plekje krijgt. Mijn adrealine is weer op een acceptabel niveau maar dat was even niet zo die woensdagmiddag......

In de ochtend werd al wel duidelijk dat de grote "crackdown" was begonnen en dat de militairen met hun tanks de boel wilden gaan schoonvegen. Enerzijds eindelijk; want er moest toch eens een einde komen aan deze situatie en aan de andere kant; dit zou toch ook geen oplossing brengen voor het echte probleem. De roodhemden waren al boos en zouden nu alleen maar bozer worden.



Rond 13.00 uur in de middag gaven de rode leiders zich over en toen sloeg letterlijk en figuurlijk de vlam in de pijp... Overal onstonden branden in de stad en werd er in het wilde weg geschoten. Op internet zag je dat er eerst een paar brandhaarden waren, dat liep op naar 15, 20 en uiteindelijk naar 35 verschillende locaties....Een tankwagen van de Shell werd geprobeerd op te blazen, een grote electriciteitscentrale ging in de fik en of het niet genoeg was; ook Central World stond in brand. DE shoppingmall van Bangkok, een echt instituut hier. Tot zover; niet leuk maar goed we zaten nog op enige afstand.




De sms-en van ING en de ambassade werden vervolgens ook minder vrolijk; ramen en deuren dicht, binnen blijven en van de ramen vandaan blijven (leuk met een huis waarvan de zijmuren alleen maar van glas zijn...). Maar ook bizar want thuis was het nog best ok. Wel ben ik nog snel in de auto gesprongen om genoeg eten in voorraad te hebben de komende dagen..Precies op tijd wanr twee uur na mij gingen ook de luiken van de supermarkt dicht, van een supermarkt hier in die oh zo veilige buurt...De hamsterweken van de Albert Heijn waren er niets bij. Via via hoorde ik al dat er geen bezine meer te krijgen was...

En als klapper op de vuurpijl; Vanaf een uurtje of vier werd het heel druk boven ons hoofd; veel helicopters circuleerden boven ons hoofd. Al snel bleek via de sms dat er bij ons in de buurt ook werd geschoten en dat er explosies waren gehoord op Sukhumvit 71 en 79 (voor een idee; wij wonen op 63..). Van twitteren word je ook niet rustiger; de berichten werden steeds gekker.

Ik vond het langzaam maar zeker wel genoeg. Arme Mats, wij lagen in het zwembad terwijl de helicopters boven ons hingen (je moet wat als je alleen maar thuis moet blijven, sorry!). Mats keek alleen maar omhoog en wees; auto?? Tauto? Waar ging dit heen/waar ging dit over??

Met oud en nieuw is het heel normaal en geen probleem dat het netwerk overbelast is maar op dit soort momenten zit je daar niet op te wachten. Het duurde lang voordat het lukte om Rem te bellen en aan te geven dat het hier niet meer zo leuk en gezellig was. Even resumerend; voor je gevoel staat een deel van Bangkok in de fik, je hebt het idee dat het dichterbij komt en vervolgens kun je niemand meer bereiken....hmm. ING had om zes uur nog een conference call ingelast die anderhalf uur duurde (...), Rem probeerde mij toen weer tevergeefs te bellen, Mats moest eten, de buren stonden hier ook op de stoep, je probeert nog met een half oog internet te volgen voor het laatste nieuws en je moet ondertussen een besluit nemen; wat ga je doen? Handelen in crisistijd...

Nu, een dag later, lijkt het bovenstaande redelijk overzichtelijk, maar woensdag voelde toch iets anders omdat je ook nog de dreiging echt voelde, spanning in het lijf.

Het voordeel van een professionele partij a la ING (op veel fronten is ING Life hier verre van professioneel hoor!) is dat je veel updates krijgt via de mail. Van Akzo hebben we niets gehoord. Het nadeel is dat daardoor alles bij ING zo procedureel is vastgelegd dat je niet zo maar het land kan verlaten (je zit immers "slechts" in alarm fase 2 en dat betekent nog niet evacueren....) terwijl je bij Akzo de secretaresse belt en er een ticket voor je wordt geregeld.....?!@

Het ticket was geregeld voor vrijdag, vandaag. Inmiddels zijn we weer twee dagen verder en heb ik besloten om toch in Bangkok te blijven. Het huis en directe omgeving voelen (weer) veilig genoeg. Daarnaast is er een grote kans dat ik in de loop van volgende week wel weer een keer op mijn werk moet verschijnen. Dit laatste is natuurlijk wel minder relevant, het gaat erom hoe veilig je je voelt.

Het meest prettige wat ik hier aan over heb gehouden, is dat ik weg kan als ik dat wil...dat gold lang niet voor iedereen hier...En het geldt nog steeds; als de situatie weer verslechtert dan moeten we opnieuw overwegen wat we gaan doen. Het lijkt erop dat op korte termijn de boel weer wat stabiliseert, maar het is maar de vraag wat er op lange termijn gaat gebeuren. De roodhemden zullen wellicht wel meer dan ooit hun gelijk willen halen. Het zal ook afhangen hoe de regering zich zal opstellen en wanneer (en of) er verkiezingen zullen worden uitgeschreven.

Hoe zal de stad eruit zien? Ik denk dat dat een redelijke shock zal zijn voor ons. De foto's zijn nu al zo onvoorstelbaar.

Het was een aparte ervaring. Wel weer heel leerzaam. Maar ik snak wel naar een omgeving waar men zich druk maakt over het doorzoeken van het vuilnis van Pechthold, Rouvoet en andere parlementsleden....

Ik ben blij dat Rem morgen weer thuis is!

Een verhit Bangkok...

Even geen mooie verhalen over resorts, palmbomen, zwembad aan huis en de overheerlijke Thaise keuken. Teksten als "warzone Bangkok", mogelijke curfew (avondklok, overigens een nieuw Engels begrip voor ons), beheersen hier meer en meer de dag en dus ook meer en meer ons.

Werken doe ik al niet meer vanaf vorige week donderdag. Het ING kantoor ligt vlak bij de brandhaarden, de skytrain rijdt ook al niet meer sinds vrijdag en Mats zijn school is sinds vrijdag ook dicht wegens de politieke situatie. Je komt nu niet meer verder dan de plaatselijke supermarkt waar je gelukkig ook nog wel een kop koffie kunt drinken op het terras. Maar hoe bizar kan het zijn dat jij aan je koffie zit met een low fat raisin cookie en dat even verderop mensen vechten voor hun leven. Hoe decadent is het dat je langzaam genoeg krijgt van je beperkte bewegingsvrijheid?? Dat je maar weer naar die Starbucks gaat, de Villa Market om je boodschappen te doen en als je echt heel gek doet dan ga je een keer naar "Melt me" om de hoek voor een ijsje...er komt een dag dat je geen zin meer hebt om naar die Starbucks te gaan en dan? Niets..je realiseren dat jij hoog en droog en veilig in je huis zit met alle luxe om je heen! Het is een bizarre situatie.

En is er zicht op een oplossing op korte termijn? Ik vraag het me af. Vandaag (maandag) is er wel een ultimatum gesteld dat iedereen voor 3 uur weg moet zijn, maar ja, ken de Thai; die houdt niet van confrontaties...daarnaast, als alles al wordt neergeslagen met alle gevolgen van dien (waar je echt niet aan moet denken), denkt men dan echt dat de roodhemden naar huis gaan en zich hierbij neerleggen?? Nu zitten ze in ieder geval op een paar duidelijke plekken in de stad. Die kun je nu mijden. Steeds vaker hoor je hier het woord "burgeroorlog"; daar moet je al helemaal niet aan denken....Niet alleen voor onze situatie (wat betekent dat voor ons?) maar bovenal niet voor Thailand zelf.

Maar goed; weet dat we hier echt veilig zitten in een wijk die rustig is. Hier voelen we ons ook echt veilig dus in dat opzicht geen reden tot zorg. Wel hoor je dat sommigen, die in het zakendistrict wonen, inmiddels geevacueerd zijn naar hotels verderop.

Hoe anders had ik mijn nieuwe werk voorgesteld; van de twee weken heb ik er nu 5 dagen gewerkt.....of ik naar mijn werk kan komen, hangt af van een sms die ik om 4 uur 's-nachts krijg...Eerder schreef ik dat daar waar ik uit de skytrain stap om naar mijn werk te gaan het op een verlate koninginnedag lijkt. Dat zal nu niet meer het geval zijn. Als je de berichten mag geloven gaat het daar er hevig aan toe.

Het is fijn om in ieder geval een veilige thuishaven te hebben. En of de wereld al niet gek genoeg is, ik hoorde net dat Rem met een van de laatste vluchten geland is in NL ...de vulkaanas heeft hem weer gevonden...Misschien word ik oud, maar mag het komende tijd iets saaier aub?

Working mom...

Wat kun je zeggen over een eerste werkweek?! Maar ja, in hoeverre kun je spreken van een werkweek als die bestaat uit slechts twee dagen?! Waar begin je en wat ga je doen op een eerste werkdag?

Na een introductiesessie van HR werd ik netjes achter mijn bureau gezet. Succes!

Aangezien de afdeling Product Management nog opgezet moet worden, is er nog niets...dus ook niets om mee te beginnen. Na wat handen te hebben geschut met mensen wiens naam ik echt niet kan onthouden (Pornibupabat, Ratchadanawa, Rawiwong of was het nou Warirong?) en na wat afspraken te hebben ingepland, ben ik maar eens op zoek gegaan naar een omschrijving van de bestaande producten. De op te zetten afdeling heet immers Product Management...Een half uur later en na veel gegiechel van de Thaise medewerksters maakten mij zij omslachtig duidelijk dat alle brochures toch echt alleen in het Thais beschikbaar zijn. Uiteindelijk werd ik door een Vice President (...) geadviseerd om maar de website te raadplegen. Daar stonden de producten toch ook mooi beschreven...Welkom in Thailand!

De ochtend was spectaculair begonnen. In mijn zomerjurkje, met mijn tas en paraplu en op mijn hoge hakken zat ik daar op een brommertje (vanuit de skytrain is het net te ver om naar kantoor te lopen als je niet bezweet wilt aankomen) in een echte dameszit!! Het zag er niet uit, vrees ik. Zo'n blanke Farang achterop bij een Thaise taxibrommer. Gelukkig is het een smalle straat, dus hard kan hij niet rijden...dat kwam wel goed uit met mijn amazonezit. Alsof ik altijd zo naar Den Bosch ben gereden:-)...

Verder goed om te weten; donderdag is het orange dag (allemaal in een oranje ING shirt) en vrijdag is het ook hier casual friday...alhoewel de rokken en jurken van de Thaise dames toch echt niet korter kunnen, zou je denken. Ook zie je vrouwen rondlopen op roze Hello Kitty sloffen terwijl de enorme hakken onder het bureau staan. Ook heb ik al iemand gespot met een fleecedeken om zich heen...dat allemaal vanwege die airco.



Nu ook met mijn eigen ogen de barricades bij Chitlom kunnen zien (bij de shoppingmalls). En ik moet zeggen dat het eruit ziet alsof ze daar net koninginnedag hebben gevierd; veel troep, de reinigingsdienst moet zijn werk nog duidelijk doen, er zijn nog een paar verlate feestvierders, muziek en speeches schallen nog uit de speakers en een paar gasten liggen hun roes uit te slapen in hun pick up trucks...
Daarom heen doet iedereen net alsof zij er niets aan de hand is; hordes mensen lopen naar hun werk, auto's zitten vast in het verkeer, aan de kant verkopen mensen achter hun karretjes eten. Een raar gezicht allemaal. Een beetje onwerkelijk ook; de een is aan het protesteren voor zijn rechten en de ander doet alsof er niets aan de hand is en gaat naar zijn werk.



Deze week heb ik nog wel even moeten denken aan ons leventje in Amsterdam; Rem elke dag naar Amesfoort, ik naar Den Bosch, wie brengt Mats naar de chreche, wie haalt hem op, boodschappen doen, snel koken, eten, nog even een boekje voorlezen of Pieter Post kijken, bad in en dan up naar bed...om vervolgens twee uurtjes voor jezelf te hebben...nu kom ik thuis, zijn de boodschappen gedaan, staat het eten op tafel, is de was gedaan en het huis schoon...volgens mij was het slechts 1 week geleden dat ik nog een heel ander verhaal schreef...over bakfietsen in Nederland, wandelen door het bos, de eerste lentezon in Nederland. Ik realiseer mij nu ook wel weer dat er een verschil is tussen vakantie vieren in Nederland en werken in Nederland...

Zo laat het nu maar zaterdag worden; dan komt Rem weer terug uit Zweden! Zijn afwezigheid heeft wel weer lang genoeg geduurd.

Terug in Bangkok..

Weer thuis

Warm, warm, warm....; ondanks (of wellicht vanwege) de heerlijke frisse lentezon in Nederland is het hier wel weer even wennen. Leven in een sauna is toch apart. En het regenseizoen lijkt wel begonnen! Eerder dan normaal, maar her regent elke dag wel even.

Het is gek om weer terug te zijn. Het huis voelde wel helemaal als thuis, maar de omschakeling was groot. Althans meer voor mij dan voor Mats en Rem. Waarom? Geen idee. Ineens was ik weer in Thaiand...weg van iedereen. Ook vanwege de onrust hier zijn we het weekend rond en om het huis gebleven. En dat was wel lekker vertrouwd. En ach als je dan weer een paar dagen thuis bent, pak je het leven ook weer gewoon op en kom je weer in je ritme. Misschien was het wel een gewone "after vakantie dip"...Het was dan ook echt een heerlijke vakantie geweest (in eigen land)! Terugkijkend had ik niet verwacht dat het mij zoveel zou doen. Heerlijk om iedereen weer te zien en te spreken!

Rem kan dan wel al aan het aftellen zijn maar hij had veel minder moeite om terug te zijn; met voldoening kijkt hij terug op onze vakantie in eigen land en dat gaf hem een goed gevoel bij vertrek. En Mats? Een beetje last van de jetlag de eerste dagen (maar dat mocht niet echt een naam hebben) en op maandag ging hij hij rennend naar school...

Geluk bij een ongeluk; Ik heb nog een week uitstel gekregen van mijn nieuwe baas en ik begin dus pas morgen (dinsdag)! Dat is wel heel relaxed en ook wel heel handig om de laatste dingen hier te organiseren. Het kantoor zit wel in de buurt waar de red shirts zich ophouden. Elke dag krijg ik dan ook een sms of het veilig is om naar kantoor te komen. En als mijn twijfelt aan de veiligheid van de medewerkers dan worden zij eerder naar huis gestuurd.

Je merkt dat iedereen (zowel Thai als buitenlanders) genoeg krijgen van de beperkte actieradius. Maar het blijft erg complex en het is ook onmogelijk om de protesterende red shirts, die inmiddels een heel fort hebben gebouwd in het zakencentrum, weg te vegen. Kinderen, vrouwen wonen inmiddels binnen dit fort dat omgeven schijnt te zijn met allerlei barricades die zouden kunnen ontploffen....een vreemde gedachte dat iemand in staat is dit te bouwen terwijl mensen hierbinnen leven (hoe ziek kun je zijn??). De vraag is in hoeverre deze mensen precies weten waar het om draait. Veel van deze mensen hebben geen baan, komen van het platteland en worden betaald om hier te zijn....Als de regering ingrijpt dan betekent dat het einde van deze regering; niemand zou dit bloedbad accepteren. Rest hen niets anders dan te proberen om alle toevoer van geld, voedsel en dergelijke te blokkeren. Het vuil wordt daar al een tijd niet meer opgehaald...Dus of hier snel een einde aan komt, is de vraag...

Voor de geruststelling; hier merk je er niets van! Hettie; super jammer dat jullie niet komen, maar hopelijk komen jullie snel een andere keer!

Rem zit inmiddels weer in Zweden (zo blijf je lekker op en neer vliegen, lekker voor je punten:-)), Mats en ik verdedigen hier het fort op Ekkamai Soi Siep...en morgen het werkpak en de nette schoenen aan en naar het werk!