Loi Katrong

Vorig jaar begreep ik nog niet goed wat Loi Katrong was en daarbij Mats zat toen net twee weken op school...dus toen zij kwamen met het verzoek dat hij op deze dag verkleed moest komen in traditionele kledij deed ik Mats een blauwe polo aan en een blauwe broek. Geen idee namelijk waar ik die kleren moest vandaan moest halen.

Dit jaar kon ik mezelf er natuurlijk niet zo makkelijk vanaf maken. Dus aan Phi Som gevraagd waar we zoiets konden halen; de markt op Soi 71 bleek de plek te zijn. Een geweldige markt met alleen maar Thaise spullen en dus ook Thaise kleding. Volgens Phi Som moest het een plattelandspak worden en niet een prinsenpak.

Mats zag er prachtig uit, ik was trots en al helemaal omdat ik nu eens wel kon voldoen aan het zware beroep van het moederschap!

Vriendinnetje Vita als een heuse prinses

Het ZOAT toernooi 2010

Dit jaar was het ZOAT toernooi in Bangkok. Het hockey toernooi onder de NL expats in Azie. De eerste avond moet je toch weer even wennen aan die typische NL hockey looks maar dat went en dan is het toch weer heel gezellig.

En dit jaar was er voor mij een andere rol weggelegd dan vorig jaar in Hong Kong. Toen stond ik nog rechts achter, dit jaar ben ik gepromoveerd tot coach. Dit heeft niets te maken met mijn hockey inzichten (ik weet nog steeds niet wat een "lange bal" is en waar die dan weer moet worden uitgenomen) maar meer met het feit dat ik zwanger ben! Om geen onnodig risico te nemen, geen hockey voor mij dit jaar. Ik weet niet wat de reden is geweest, mijn afwezigheid in het veld of mijn nieuwe rol als coach, maar we zijn in de finale beland. Tegen Singapore maakten we echter geen enkele kans, maar wel een heuse prestatie met een team dat zich meer druk maakt om de outfits voor het feest in de avond dan om de tactiek in het veld:-).

Hier dus alleen de foto's van het feest....

Zo worden hier de bitterballen gefrituurd....het blijft toch Thailand...

Op pad met Merlijn!

Het was weer super gezellig met Merlijn op bezoek. Mats was helemaal in zijn nopjes met de gekregen ambulance van Duplo en ik ook..niet zozeer vanwege deze ambulance maar meer om weer heerlijk met Merlijn bij te kletsen en samen op pad te gaan. Gegeten in Face, het Grand Palace bezocht (tja daar was het nog steeds niet van gekomen....) en geflaneerd over Kao San Road (wat geen aanbeveling is, maar wat je wel een keer gedaan moet hebben). Je kijkt je ogen uit met al die rare toeristen...

Het optreden van het Nederlands Dans Theater was voor ons toch wel een hoogtepunt! Echt onder de indruk waren we. En we hadden geluk; het verkeer stond helemaal vast, we konden geen taxi krijgen naar de BTS en het was nog niet zo makkelijk om het theater te vinden. Klokslag half acht waren we binnen. Net op tijd!

De week met zijn allen naar Kao Lak was ook heel relaxed. Mats voor het eerst aan de frietjes en een pancake en wij ondergingen het bekende recept waar we ons nog steeds mee kunnen vermaken; boekje lezen, koffie drinken (Rem en Merlijn), naar de spa, een duik in het zwembad of in de zee en zo af en toe een wandeling over het strand. Kortom een heerlijke week.

Op de terugweg naar het vliegveld werden we nog wel geconfronteerd met de Tsunami van een aantal jaren geleden. Naast de weg en behoorlijk ver weg van de zee (ik kon de zee in ieder geval niet eens zien vanuit daar....) lag een groot marineschip in een weiland dat door de Tsunami was meegesleurd het binnenland in. Ongelovelijk. Tijdens de vakantie moest ik er nog wel een paar keer aan denken en dan vraag je jezelf toch af waar je zelf naartoe zou vluchten als je die mogelijkheid zou hebben gehad. Het resort zelf was wat hoger gelegen en de receptie lager behoorlijk boven zeeniveau...dus wellicht hoog genoeg?? Echter bij het aanschouwen van dat marineschip realiseerde ik me dat je toch maar weinig kan doen...als zelfs een schip met een gewicht van tonnen meegesleurd kan worden, wie ben jij dan??? Ook weer geluk hebben, daar komt het dan op neer.

Terug in Bangkok hebben bij de creperie de vakantie van Merlijn afgesloten. Tijd om te relaxen was er daarna niet eens (ondanks dat ik niet meer werk!) want mijn ouders komen snel en het ZOAT toernooi komt eraan. Wat een leven:-)

Halloween...

Eigenlijk hebben we niets met Halloween. Wat is eigenlijk het verhaal achter dit festijn?

Hoe dan ook op de borrel bij Arlette en Gert Jan hebben we het met eigen ogen "live" kunnen aanschouwen. Zij wonen op een grotere compound met veel Amerikanen die hier helemaal in opgaan en anders is het wel de rijke Thai die hier ook woont en die de hele tuin versiert..

Mats begreep er niets van maar vond alles best zolang hij maar op de skelter van vriendje George (Sjors op zijn NL) kon rijden...



Hier een impressie:

de hond is ook in de Halloween sferen...

Als echte moeder veel tijd besteed aan dit festijn en Mats helemaal verkleed in stijl, toch?!

Sacha de Boer...

Wie is nou een mooie vrouw?

Gelukkig heeft iedereen een andere mening maar opvallend veel mannen vinden Sacha de Boer een mooie vrouw. Zo ook Rem...nu is het geluk aan zijn zijde dat we BVN hebben; het Beste van Nederland en Belgie. Hier worden programma's van de Publieke omroep een dag later uitgezonden zoals het Journaal. Dus ook wij kunnen elke dag genieten van Sacha de Boer, of beter Rem.

Jaloers? Nee! En dat alles is te danken aan de grote kleine man, Mats. Elke keer als hij Sacha de Boer ziet dan roept hij mama!!!!!! Een mooier compliment kan ik me niet wensen...

Dus ik geniet met Rem elke keer dat we het journaal kijken gewoon mee...buik of geen buik:-)

Joehoeehhhh...we zijn er nog hoor!

Lui op de bank..

Sorry voor de tijdelijke radiostilte, maar hier dan eindelijk weer eens een update met meerdere verhalen over ons dagelijks leven hier in Bangkok.

Reden?

Geen idee. We zijn een weekendje weggeweest, Rem is een ruime week in Nederland geweest en ik had het druk met de laatste loodjes op het werk (zie het verhaal verderop)...misschien lag het aan de temperatuur; de warmte ontneemt je soms alle energie om tot iets te komen. Alhoewel het langzaam minder benauwd wordt!

Dus lekker lui gedaan, veel loungen op de bank met Mats en Som die ons op zijn tijd heerlijk verwent met een Thaise maatlijd....

Intussen speelt Mats een vrolijke noot op zijn Thaise klokkenspel:



En in het weekend met de boot een stukje varen op de Chao Phraya rivier, koffietje drinken bij het Marriot en dan weer terug met de skytrain.

Tijd voor iets anders....

Mats op mijn werk, aan het hoofd van de vergadertafel.....

De hakken en jurken zijn inmiddels ingeruild voor de vrijetijdskleding...ik heb namelijk mijn baan opgezegd...

Tja, een heel verhaal en ik zal iedereen de details besparen..daar leent het weblog zich niet zo goed voor, maar met volle overgave ben ik gestopt! Het was niet wat ik er van verwachtte. Bij gebrek aan een CEO en een sales directeur in een organisatie die dringend leiderschap nodig heeft, is het moeilijk een nieuwe afdeling op te zetten. Dus toen ik me realiseerde dat ik nooit datgene kon realiseren dat ik voor ogen had (ook niet 20% daarvan), heb ik mezelf afgevraagd in hoeverre dit niet zonde van mijn energie zou zijn. Het Zwitserleven gevoel zal ongetwijfeld een heel fijn gevoel zijn, maar ik weet eerlijkheidshalve niet of verzekeren mijn ding was. En ach ik ben nu 40 jaar, dus hoog tijd om na te denken wat ik met de tweede helft van mijn werkende leven wil! En dat kan prima in Bangkok....



Dus afgelopen week mijn laptop ingeleverd en Mats en Merlijn (die op bezoek is!) meegenomen. Merlijn moest ook erg lachen om de Hello Kitty sloffen van de dames op het werk en de prullaria op de bureaus. Mats daarentegen gedroeg zich als een echte Casanova; met wel 15 Thaise vrouwen op Hello Kitty sloffen om zich heen brulde hij als een leeuw om vervolgens zijn konijn als lokeend naar hun toe te gooien...Een erg mooi gezicht.



Mijn Indiase collega, Harpreet, zal ik nog best missen; een leuke pittige dame die zich nu alleen moet redden op de op te zetten Product Management afdeling. Met haar heb ik wel te doen, maar het zal wel goed komen met haar. Ongelovelijk hoeveel ambitie Indiase mensen kunnen hebben omdat ze onderling altijd moesten concurreren op de universiteiten. Daarnaast spreken ze allemaal vloeiend Engels. Doordat er zoveel dialecten zijn in India spreken ze met elkaar ook Engels omdat ze anders elkaar niet verstaan. Als dit soort landen een beetje doorgroeien dan zijn we in NL met onze vierdaagse werkweek toch geen concurrentie meer voor ze....mooi om te zien!

Een gewone zaterdag....

Mats met Yai, Chong en de guard; ze zijn maar gek met hem....

Een gewone zaterdag bestaat tegenwoordig uit veel buiten spelen met Mats. Ondanks de warmte is er veel activiteit voor onze deur. Dat zou je niet verwachten aangezien we in een doodlopende straat wonen. Bijkomend voordeel is dat er dus ook niet veel verkeer is en Mats redelijk veilig buiten kan spelen.

Tegenover ons zit de Shrimp Express; hier kun je bevroren garnalen per telefoon bestellen. Altijd handig! Na het werk zitten de "garnalenpellers" vaak buiten nog te genieten van een ontspannend drankje (lijkt op zelf gemaakte Whisky..) en wordt er nog een balletje hooggehouden met een Thais rotanballetje. Mats vindt dat prachtig, als we niet uitkijken dan staat hij er zo tussen. De mannen zijn ook druk met Mats.

De mobiele snackbar

Chong is Mats zijn favouriet. Chong is de man die je nooit meer kunt missen; hij onderhoudt de huizen en de tuin van de compound. Een spijkertje hier, een lampje daar en de tuin ziet er altijd spik en span uit. Hij wordt geholpen door Yai, zijn vrouw. Als je in de ochtend wakker wordt dan hoor je haar al vegen...Het lijkt wel een soort van meditatie. Mats is regelmatig bij hun thuis te vinden. Hij krijgt dan sticky rice en kijkt samen met hen Thaise soapseries (die zijn hier enorm populair). Als Mats daar niet is dan is hij aan het spelen met een van de guards. Is de guard aan het vegen dan veegt Mats mee. En als Mats het tijd vindt dat er gevoetbald moet worden dan trekt hij de man in kwestie uit zijn hok en sleept hem mee de straat op. Ook verleidt Mats regelmatig wel iemand die met hem meeloopt of meefietst als hij wegfietst op zijn loopfiets.

Zijn de huizen hier op de compound 400 m2, Chong en Yai wonen in een ruimte dat niet veel groter is zijn dan 25 m2....Dat blijft pijnlijk. Waarom is er niet iets groters voor hun gemaakt? Er was grond genoeg. En natuurlijk zijn er ook genoeg andere mensen hier die alleen een golfplaat boven hun hoofd hebben, maar toch; het contrast is wel heel groot. In deze ruimte woonden zij in eerste instantie met zijn vijven. Wij dachten dat zij drie dochters hadden. Maar zoals wel vaker hier; niet alles is wat het lijkt. Het kleinste meisje (in de leeftijd van Mats) was de dochter van een van de chauffeurs hier die haar niet meer verzorgde. Inmiddels is zij vertrokken naar haar opa en oma op het platteland (tot groot verdriet van Mats). Dan zijn er nog twee oudere meisjes van ongeveer 15 jaar. Dit blijken hun kleinkinderen te zijn die in het weekend en met de vakanties hier logeren en doordeweeks intern op school zitten. Geen idee waar hun moeder is. Alhoewel het in Thailand heel gebruikelijk is dat je je kinderen laat opvoeden door opa en oma omdat je zelf fulltime moet werken. Aangezien opa's en oma's nog veel op het platteland leven, komt het vaak voor dat de ouders hun kinderen eens per jaar zien met Songkran....het kan verkeren...Wat wel heel mooi is om te zien is dat hoe klein hun huis ook is, het is er ontzettend gezellig, er wordt altijd gegeten en de kinderen van de compound vermaken zich hier opperbest. Het is er komen en gaan van mensen, iedereen is welkom.

Mats en de "garnalenpellers"...

Arena 10

....Zaterdagochtend om half negen mocht Mats zich melden in de voetbalarena van Bangkok. Zijn eerst voetballes! Twee jaar, nog geen voetbalschoenen maar de drive is er! Opgegeven door de moeders, de vaders zagen het idee dat ze dan met zijn allen naar het WK van 2031 kunnen om daar hun zoons te zien voetballen al helemaal zitten....Ook werd er vantevoren stevig gediscussieerd over de "10.000 uren" theorie en dat je dus niet vroeg genoeg kunt beginnen. Deze theorie houdt in dat alle mensen die ergens de top mee hebben behaald minimaal 10.000 uur geinvesteerd hebben. Dit zou voor een Federer gelden maar ook voor succesvolle topondernemers. En hier kan alles; dus ook voetballes voor tweejarigen....





Maar na de dromen komt de werkelijkheid; half negen op zaterdag is vroeg en je moet zelf behoorlijk aan de bak om de jongens aan het voetballen te houden. De zon schijnt weliswaar dan nog niet zo fel, zou je denken, maar de zweetdruppels stonden op ons voorhoofd. Rem zat nog in China dus aan mij de eer om met de vaders mee te voetballen..

Nu nog een bonenzakje in de nek, maar straks kan hij vast de bal in zijn nek opvangen en stilleggen!

Al met al het was superleuk! Samen met Morris en Sjors heeft Mats zich prima vermaakt! En het verbaasde mij nog dat Mats luistert naar een trainer en de oefeningen keurig na doet. Alhoewel je dat ook met een korrel zout moet nemen. Ze worden geleerd om de bal eerst stil te leggen door de voet op de bal te leggen en dan te schoppen. Mats keek en deed de trainer na. Enig verschil; hij wilde meteen op de bal gaan staan en dat is niet fijn voor de enkels...dus dan maar meteen laten schoppen. Bij deze eerste les kwam de bal niet eens vaak aan te pas. We begonnen met een oefening "cats and dogs"; de kinderen (de honden) moeten achter de kat aan (de ouders). Leuke manier om te leren hoe ze achter iemand aan moeten rennen! Ook waren er veel oefeningen met een zakje bonen. Deze moesten ze in de nek leggen of op het hoofd en dan lopen. Goede evenwichtsoefening. En op het eind werd er nog even gekegeld. Als Mats de kegels niet raakte met de bal dan liep hij in zijn enthousiasme gewoon door en trapte dan de kegels om; het resultaat was dan toch hetzelfde?!




Hoe dan ook Mats vond het prachtig! En ondanks de waterbreak om te 10 minuten lag meneer uitgeteld, bezweet in de auto en zei niets meer op de terugweg...moe maar voldaan.

The Buttercups..

Het haar eraf en dus naar een nieuwe klas!

De school had mij al meerdere malen geprobeerd te bellen, maar zonder resultaat. Het duurde Mats duidelijk te lang om op de goedkeuring van zijn moeder te wachten. En dus op de tweede schooldag zag Mats zijn kans. In de "Tjuk Tjuk train" ging hij braaf naar binnen. Dat is best een geestig gezicht; de kinderen vormen twee aan twee een rij en gaan dan als een treintje naar hun klas. So far so good. Linksaf is de klas met de allerkleinsten en rechtsaf gaan de al iets grotere kinderen naar hun klas toe. Mats zit bij de Bleubells, de klas voor de allerkleinsten bij juffrouw Mariepaul uit Frankrijk.

Dit jaar zijn er maar liefst 8 nieuwe kinderen in zijn klas bij gekomen. Wel allemaal van zijn leeftijd. Dat zijn dus 8 kinderen die huilen bij het vertrek van hun ouders....en daar had Mats geen zin meer in. In de ochtend staat hij in zijn luier al klaar met zijn rugzak om om te vertrekken. Lekker naar school om te knutselen, te zingen, voor de waterplay en natuurlijk om met andere kinderen te spelen. Mats heeft geen tijd voor prietpraat, dus toen zijn klas linksaf ging om naar hun eigen klas te gaan, piepte hij er tussen uit en ging snel rechtsaf. Snel op een stoel gaan zitten en net doen of je neus bloed.

Het werkte! Eindelijk weer bij Morris in de klas en Max. Dat hij nu weer de jongste is maakt hem niets uit, hij kan weer gewoon spelen, knutselen en zingen! En de nieuwe juf is ook superlief.

Nadat ik de correcte telefoonnummers weer in het bestand had laten zetten, moesten we er allemaal wel om lachen. Wat een boef en bovenal wat een slimmerik. Dacht zijn moeder zeker altijd de snelste te zijn. Nou niet meer dus...

Met de groeten van Mats!

Naar de kapper...

Vrijdag was het dan zover; Mats voor het eerst naar de kapper! Ik had het al enige weken weten uit te stellen. Ik vind de krullen in zijn nek te leuk, maar het wordt echt te warm voor hem. En zoals een vriendinnetje hier al zei; het wordt tijd dat hij zich ontdoet van zijn babyhaar....of beter; dat zijn moeder afscheid neemt van de babytijd.....hmm.

Dar zaten ze dan Morris en Mats bij de kapper. Onder het genot van een DVD ging de schaar erin. Moest Morris nog dikke tranen laten, Mats gedoogde het knippen, maar daar was wel alles mee gezegd. Met argusogen keek hij naar de verrichtingen van de kapster.



En omdat moeders ook nog moest wennen aan het idee, ging het knippen uiteindelijk in drie fasen....! Eerst een kein stukje, toen nog wat meer. Het resultaat was dat Mats net een meisje was met een boblijn..dus toen ging de schaar er echt in; zijn haar werd in laagjes geknipt en daar ging dan definitief zijn mooie lange krullen....

Dit is het resultaat:





Na een dagje wennen moet ik toegeven; het staat hem goed en hij is inderdaad nu een echte peuter!

komkommertijd...

Het is al even geleden dat we wat van ons hebben laten horen. De reden?...Goede vraag. Hier is iedereen op vakantie in Nederland dus daar kan het niet aan liggen. De dagen vliegen gewoon om en in dat opzicht begint ons leventje hier op ons leven in Nederland te lijken....hmmm.

Een paar weekenden terug zijn we nog een lang weekend naar het strand geweest. Vier dagen even niets; zwemmen, eten, lezen en weer zwemmen. Mats was namelijk niet meer uit het water te krijgen; niet voor een sapje, een koekje en zelfs niet voor een banaan! Dus er zat voor ons niets anders op dan elkaar af te wisselen en ons dan om en om op te warmen voordat we weer een half uur het water in moesten. Het weer was nog steeds erg ok hoor maar gelukkig helemaal niet benauwd en er stond een zelfs een aangenaam frissere wind! Een heerlijke bijkomstigheid. Alleen zijn we dat niet meer zo gewend en voelt het water ineens koud aan. Met open plekken op zijn voeten (van het te lang in het water liggen dobberen) ging Mats weer mee terug naar Bangkok. Maar ach wat kon hem het schelen: hij had zich opperbest vermaakt en wij ook! Na het zwemmen moeten de mannen natuurlijk wel even bijslapen...



En als er niet gezwommen wordt dan wordt er gevoetbald....Mats gaat namelijk per september op voetballes en moet natuurlijk goed voor de dag komen als Oranje aanhanger...en zeg nou zelf; hij heeft toch echt wel het kapsel van een voetballer en de juiste blik in zijn ogen??




Komkommertijd is het ook voor Rem. Natuurlijk is er genoeg te doen, maar het kantoor wordt op dit moment verbouwd en dus kan Rem niet meer in zijn eigen kantoor werken. Een nieuwe baas dus weer nieuwe gekkigheden. En ook hier komen de cultuurverschillen om de hoek kijken ondanks het international karakter waarin hij zich begeeft.

De nieuwe baais is half Chinees en half Singaporees en helemaal into Feng Shui, dus nu moet er voor veel geld het kantoor worden verbouwd.............deurtje naar links, muurtje naar rechts, kantoor van Rem verdwijnt en wordt de entree voor het kantoor van de nieuwe baas. Maar als je kantoor dan eenmaal Feng Shui proof is, dan stroomt het geld waarschijnlijk vanzelf binnen! Totdat het klaar is, kan daar dus niet gewerkt worden. Het kan hier allemaal.....de dozen met de ordners staan dus bij ons thuis en Rem werkt half thuis en half op het Thaise kantoor....

Mats 2 jaar!

Die kleine man wordt al een hele vent; 2 jaar! Toeval of niet maar we hebben het idee dat hij juist rond zijn verjaardag grote sprongen maakt. Hij begint meer en meer te praten (zelfs een zin, ok van twee woorden maar toch!), hij maakt nu echt contact en heeft de grootste lol; onderbroekenlol...Volgens Thaise gewoontes word je rond deze periode (de overgang naar twee jaar) ook vaak ziek; nou ook dat klopte. Nog even voor de verjaardag heeft Mats nog een salmonella bacterie opgedaan.

Maar nu dus echt jarig. En ondanks dat veel buitenlanders met "homeleave" zijn, hebben we natuurlijk zijn verjaardag gevierd!

We zijn naar het Vondelpark van Bangkok geweest met Karlijn, Radboud en hun twee kinderen; Morris (schoolvriendje!) en Vita. Daar hebben we fietsen gehuurd en heerlijk gepicknickt; kinderen met sap, popcorn en muffins en wij met champagne en aardbeien....dat bleek een prima concept:-).










En natuurlijk voetballen met de jongens. Drijfnat van het zweet; het leek wel alsof ze in de WK finale stonden!





En of het allemaal niet genoeg was, was Mats de zondagmiddag niet van zijn nieuwe loopfiets af te krijgen. Gekregen van oma Anniek en opa Loek! Mats stapte erop en fietste zo weg....op de verpakking stond nog "vanaf 3 jaar".







Vanochtend op school getracteerd en Som verraste Mats met een heus Thais cadeau.





Na alle opa's en oma's (en tante!) gesproken te hebben via skype ging Mats moe maar voldaan naar zijn bed! Een dag om niet snel te vergeten, althans voor zijn ouders dan:-)