Het was weer super gezellig met Merlijn op bezoek. Mats was helemaal in zijn nopjes met de gekregen ambulance van Duplo en ik ook..niet zozeer vanwege deze ambulance maar meer om weer heerlijk met Merlijn bij te kletsen en samen op pad te gaan. Gegeten in Face, het Grand Palace bezocht (tja daar was het nog steeds niet van gekomen....) en geflaneerd over Kao San Road (wat geen aanbeveling is, maar wat je wel een keer gedaan moet hebben). Je kijkt je ogen uit met al die rare toeristen...
Het optreden van het Nederlands Dans Theater was voor ons toch wel een hoogtepunt! Echt onder de indruk waren we. En we hadden geluk; het verkeer stond helemaal vast, we konden geen taxi krijgen naar de BTS en het was nog niet zo makkelijk om het theater te vinden. Klokslag half acht waren we binnen. Net op tijd!
De week met zijn allen naar Kao Lak was ook heel relaxed. Mats voor het eerst aan de frietjes en een pancake en wij ondergingen het bekende recept waar we ons nog steeds mee kunnen vermaken; boekje lezen, koffie drinken (Rem en Merlijn), naar de spa, een duik in het zwembad of in de zee en zo af en toe een wandeling over het strand. Kortom een heerlijke week.
Op de terugweg naar het vliegveld werden we nog wel geconfronteerd met de Tsunami van een aantal jaren geleden. Naast de weg en behoorlijk ver weg van de zee (ik kon de zee in ieder geval niet eens zien vanuit daar....) lag een groot marineschip in een weiland dat door de Tsunami was meegesleurd het binnenland in. Ongelovelijk. Tijdens de vakantie moest ik er nog wel een paar keer aan denken en dan vraag je jezelf toch af waar je zelf naartoe zou vluchten als je die mogelijkheid zou hebben gehad. Het resort zelf was wat hoger gelegen en de receptie lager behoorlijk boven zeeniveau...dus wellicht hoog genoeg?? Echter bij het aanschouwen van dat marineschip realiseerde ik me dat je toch maar weinig kan doen...als zelfs een schip met een gewicht van tonnen meegesleurd kan worden, wie ben jij dan??? Ook weer geluk hebben, daar komt het dan op neer.
Terug in Bangkok hebben bij de creperie de vakantie van Merlijn afgesloten. Tijd om te relaxen was er daarna niet eens (ondanks dat ik niet meer werk!) want mijn ouders komen snel en het ZOAT toernooi komt eraan. Wat een leven:-)
