De familie Marmot

Ok, ok...slapen kunnen Rem, Mats en ik allemaal vrij aardig. Zelf heb ik weleens de bijnaam van "marmot" gekregen van mijn lieve vriendinnen als ik moeilijk mijn bed uitkwam tijdens de skivakantie. Maar Rem en Mats doen er zeker niet voor onder en als we Marion mogen geloven dan kreeg zij Remko vroeger nooit uit bed om op tijd naar school te gaan.

En toch was het spannend toen het nieuwe bed van Mats werd geleverd; zijn "big boy bed". De dagen ervoor hadden we het er met hem natuurlijk al over gehad om hem een beetje voor te bereiden, maar meneer liet dan of niets merken (net doen of je gek bent is oh zo twee!) of zei dat hij lekker in zijn eigen bed bleef slapen. En als hij een gulle bui had dan zei hij dat het hem wel wat leek. Daar konden we dus weinig mee. Afwachten dus.

Het bed kwam en Mats werd er zelfs wakker van toen het bed in elkaar werd gezet. Nog niet helemaal wakker, een beetje chagrijnig bekeek hij de boel en was hij niet echt enthousiast te krijgen. Maar toen hij echt wakker was, de mannen weg waren toen stond de stoere Mats op uit zijn oude bed en rende meteen naar het grote jongensbed! Met de grootste vanzelfsprekendheid dook hij 's-avonds zijn nieuwe bed in. Boekjes moeten nu in bed worden gelezen en niet meer in de fatboy. Deurtje open en deurtje weer dicht. En alles gaat mee het bed in; boeken, auto's, olifanten en als het kan een DVD...



Zelfs in de eerste nacht toen het hier heel hard aan het regenen was en het onweer echt indrukwekkend was (wij zaten zelfs met een aantal donderslagen rechtop in bed) lag meneer lekker te tukken in zijn nieuwe bed tot de laatste donderslag om 7 uur; zijn normale tijd om wakker te worden...waar ouders zich allemaal druk over kunnen maken...Welterusten.



En nu maar hopen dat die tweede ook tot de familie marmot wil behoren:-). Zijn bed staat al klaar!

De buikenshow...

Op veler verzoek (en Suus, speciaal ook voor jou!) een impressie van de 30+ buik (32 weken om precies te zijn). Mats en ik hebben in ieder geval veel lol gehad bij het laten maken van deze foto-sessie...



Het eindresultaat van deze reportage is te bewonderen op Ekkamai Soi 10:-)!! Jullie zijn van harte welkom!

Carneval op Ekkamai

Er zijn van die dingen die je niet mist als je in het buitenland woont....maar Mats daarentegen heeft toch wat meegekregen van zijn Brabantse moeder: Carneval. In zijn luier, met zijn eigen gemaakte hoed en verrekijker (waarvan hij denkt dat het een fototoestel is) en zijn Thaise rijstenhouder (om je rijst in te bewaren) zag hij er echt uit als een rare vogelaar en kon hij zo naar Oeteldonk. Zeker als hij daarbij op zijn fiets allerlei liedjes zingt die half te verstaan zijn en half niet.

Alternatief is als arabier!

Voor ons dus geen Carneval. Maar wat houdt ons dan wel bezig? De nesteldrang heeft zich ingezet bij mij en dat betekent dat ik bezig ben met het adressenbestand bij te werken, kasten opnieuw in te richten, geboortekaartjes regelen (waar doe je dat hier?!!) en de laatste dingen kopen die we nog niet hebben. Gelukkig kunnen we veel van Mats hergebruiken, maar door de warmte heb je bijvoorbeeld niets aan een gewatteerde Baby Bjorn (draagzak). Helaas, helaas. Er zijn hier nauwelijks stoepen en daarnaast ga je hier niet voor je plezier buiten wandelen met de kinderwagen, zoals in Amsterdam lekker naar de Albert Cuyp:-(. De kinderwagen is handig als je naar een shoppingmall gaat maar als je even naar de supermarkt wilt dan zie je iedereen hier weer lopen met een draagzak...Een onderzoek in de betere (Japanse) babywinkels levert weinig op als je meer wilt weten over de verschillende soorten draagzakken en de veiligheid ervan. Bij een vraag naar wat het beste is, kom je vaak niet verder dan "very good, very good" en "yes, this one also very good"...Gelukkig heb ik de tropenvariant van de Baby Bjorn van Karlijn kunnen overnemen (thanks Karlijn!). Probleem opgelost!

En wat heeft een pasgeboren baby aan? Het is warm maar in huis heb je weer de airco aan. Gebruik je dan wel of geen kruik?? Lange mouwen of toch korte?? Gelukkig zijn er voldoende dames die hier meer ervaringen in hebben (maar die vaak het niet meer weten..vergeten!). Wat een dilemma's voor de zwangere expatvrouw:-)

Ook hebben we een groot bed voor Mats gekocht. In de winkel keek hij er een beetje afstandelijk naar dus we zijn benieuwd hoe hij dat straks vindt als het bed afgeleverd wordt. En Thailand lekker goedkoop? We hadden er minstens vier Ikea bedden van kunnen kopen..Maar je wilt natuurlijk het beste voor je kind, toch?!

En dan is er nog een andere uitdaging. Hoe komen we straks op tijd in het ziekenhuis? Velen zullen denken; dat zal niet zo moeilijk zijn. Maar dat kan nog een heuse uitdaging zijn. Er is hier nu eenmaal veel, heel veel verkeer; niet op zondagochtend maar wel, zeg maar, de rest van de week. Tot nu toe gingen we altijd met de skytrain en de scooter naar het ziekenhuis voor controle, maar dat zal straks geen optie zijn. En hoe kom je er dan? De stad is een grote doolhof van wegen en met een Tom Tom die het ook niet altijd weet; dat maakt de uitdaging nog spannender. Dus wat doe je op een zondagochtend als deze? Met zijn allen de auto in en proefrijden naar het ziekenhuis!! Het goede nieuws; we hadden het ziekenhuis binnen een kwartier bereikt...ok, op zondagochtend. Er zijn drie wegen die naar Rome leiden dus de komende weekenden zijn wij onder de pannen.

Het ziekenhuis "Bumrungrad"

En de bloeddruk, hoe houdt die zich onder al deze baby-stress? Met een onderdruk van 76 bij 30 weken voel ik me alsof ik een wereldtitel (ok; een NK dan?) heb gewonnen! Bij Mats ging ik bij 30 weken het ziekenhuis in omdat de onderdruk boven de 100 was gekomen. Deze overwinning is zoet en smaakt naar meer....op naar de 39 weken! En dat bij een temperatuur van inmiddels 40 graden...het doet ons niets!!