De kerstverlichting hangt al in de shoppingmalls, sinterklaas kent Thailand niet en het was zowaar koud afgelopen zondag! Dat laatste was eigenlijk het vreemdst. Ik had het koud met mijn hempje aan op het water....heerlijk! In NL heb ik de kou nooit lekker gevonden, maar hier is het een verademing. Niet meer benauwd, niet drukkend, niet meer zweten maar een heerlijk Zuid Europees briesje....ik begrijp dat in het in NL ook koud is:-)?!!
Dat was ook de reden dat mijn ouders voor deze periode hadden gekozen om ons te komen bezoeken. Alleen bij aankomst gaf de auto aan dat het slechts 35 graden was. Nu dus alsnog de beloofde koelere periode. Gelukkig, nu maar hopen dat deze aanhoudt.
De hereniging met Mats was voor mijn ouders, maar zeker ook voor ons, natuurlijk een super mooi moment. Dit zijn de momenten dat je je realiseert dat je ver weg zit en dat het pijnlijk is dat de grootouders op dit moment op afstand betrokken zijn bij de ontwikkelingen van Mats (en dat is toch anders). Een dubbel gevoel dus; het is een pracht van een ervaring om hier in het buitenland te vertoeven en tegelijkertijd zit je dan ook daadwerkelijk ver weg van alles wat je dierbaar is. Dit gevoel wordt nog eens versterkt als het even wat minder gaat met de gezondheid van een van de ouders (Marion; veel sterkte en heel veel liefs van ons allemaal en een extra dikke zoen van Mats!!).
Brunchen bij het Oriental aan de Chao Phraya Rivier
Heel bijzonder is het om nu mijn ouders deelgenoot te laten zijn van ons leven hier. Daarnaast is het een relaxte manier voor hun op Bangkok/Thailand te verkennen en bovenal om gewoon lekker te genieten van het mooie leven hier. En dat laatste doen we met vole teugen; lekker eten, beetje zwemmen, Mats wegbrengen naar school en weer ophalen, een wijntje, boottochtje door de Khlongs en zondag gebruncht op het terras aan het water bij het Oriental Hotel...de trip naar Chiang Mai is ze, als we de verhalen mogen geloven, ook erg goed bevallen; veel gelopen, tempels bezocht en de night bazaar afgestruind voor een mooi souvernir voor ons (dat laatste is overigens prima gelukt!).
Mats moest wel even wennen. Toen hij de koffers zag bij aankomst van mijn ouders, raakte hij toch even in paniek; waar gaan we nu weer naar toe?? Wat doen al die mensen in mijn huis? Het gevolg; een paar dagen lekker aan de rokken van je moeder hangen...Gelukkig moet hij nu heel hard lachen om de rare capriolen van mijn vader en de oorbellen van mijn moeder! Het mannetje heeft soms gewoon wat tijd nodig en dat is heel normaal met al die veranderingen (alleen wij vergeten dat soms weer even...).
Ander nieuws; ik heb een baan(tje) als curator bij een art galery. Deze galery maakt onderdeel uit van de Neilson Hays Library, een van de oudste foundations van Thailand en betreft een echt oude Engelse bibliotheek (met tuin!) naast de British Club waar van alles omheen is opgezet, waaronder dus twee art galeries (eentje in het cafe en eentje in de bibliotheek in een aparte ronde ruimte). Elke maand exposeren daar 1 of 2 kunstenaars. Het is redelijk low profile dus verwacht niet dat hier de pronkstukken van Van Gogh worden tentoongesteld:-). Maar Bar; als je een kunstwerkje over hebt in het Rijks dan houd ik me natuurlijk aanbevolen;-). Ik ga het werk overnemen van Vivian. Haar heb ik leren kennen via het hockey en voor het werk van haar man verhuizen zij binnenkort naar Indonesie. Nu dus mezelf maar snel verdiepen in de kunstwereld....In ieder geval leuk om weer wat op te pakken en het hebben van een "eigen winkeltje".
Komend weekend met zijn allen naar Hua Hin met hopelijk zon, zee en strand!
We blijven genieten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten